L. Lat. To disseise. Magna Charta, c. 27. DISSEISIN, Disseizin. [L. Fr. disseisine, dissaisin ; L. Lat. disseisina, disseysina, dissaisina, dissasina.] Deprivation or putting out of seisin; a wrongful putting out of him that is actually seised of the freehold. Co. Litt. 277 a. 3 Bl. Com. 169. A species of injury by ouster or dispossession. Id. ibid. 3 Steph. Com. 483. Litt. sect. 279. Roscoe's Real Act. 61. See Seisin. Disseisin was originally an actual dispossession, but afterwards many acts were held to amount to disseisin, if the injured party chose to consider them as such; and this was called disseisin by election. Crabb's Real Prop. 1063, 1064, § 2455. 4 Kent's Com. 482-490. 1 Burr. 60, 107, 108. See Disseisina. DISSEISINA, Disseysina. L. Lat. In old English law. Disseisin. Fleta, lib. 4, c. 1. Bract. fol. 159 b, et seq. Disseisinam satis facit qui uti non permittit possessorem, vel minus commode, licet omnino non expellat; he effectually commits a disseisin who does not permit the possessor [of land] to enjoy it, or makes the enjoy- not wholly (or absolutely) expel him. Co. Litt. 331. Bract. lib. 4, tr. 2. DISSEISIRE, Disseysire. L. Lat. In old English law. To disseise. Fleta, lib. 4, c. 7, § 2, et passim. Disseysire is uniformly used by Bracton. Bract. fol. 26, et passim. Fleta, lib. 4, c. 7, § 2. Disseisitor, disseysitor. A disseisor. Fleta, lib. 4, c. 4, § 6. Bract. fol. 176, et passim. Disseisitus, disseysitus. A disseisee. Bract. fol. 176, et passim.